Δονούσα, του Διόνυσου και της Αριάδνης

        Νοτιοανατολικές Κυκλάδες. Προσπερνώντας την Αρχόντισσα Νάξο και πριν την Πριγκίπισσα Αμοργό, η  μικρή, αθώα και τριανταφυλλένια  Δονούσα  σε προ(σ)καλεί να τη γνωρίσεις. Βέβαια σαν επισκέπτης πας με πλήρη γνώση. Αλλιώς πώς θ' αποφάσιζες να προτιμήσεις τούτη δω την "παιδούλα" νήσο και να κλείσεις τα μάτια σου σε άλλες "εκπάγλου καλλονής";Και οι συστάσεις γίνονται απλά. Η φήμη της κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα.  Φίλος είπε σε φίλο δηλαδή.
          Όμορφη και λιλιπούτεια η κυκλαδίτικη χώρα της, ο Σταυρός (εν τούτοις, χωρίζεται  σε δύο οικισμούς παρακαλώ), γαλαζοπράσινες παραλίες και ησυχία. Η μόνη φασαρία εκεί είναι τα κουδούνια από τα κατσίκια που βόσκουν στις απότομες πλαγιές και ο άνεμος  που όταν έχει τα κέφια του κατεβαίνει ξαφνικά από τα... διάσελα και σε σηκώνει στην κυριολεξία στον αέρα (έχει ιδιαίτερη προτίμηση να παιγνιδίζει με τους μοτοσυκλετιστές). Κάτι ξέρουν οι περισσότεροι που κάνουν τις διαδρομές με τα ποδαράκια τους. Πρωΐ, μεσημέρι και βράδυ ( μες στο σκοτάδι χωρίς φακό ,οι περισσότεροι ,ούτε για να βλέπουν αλλά  ούτε και για να τους βλέπουν!) . Μην περιμένετε να νοικιάσετε εκεί δίκυκλο, τετράτροχο κτλ. Ούτε βενζινάδικο δε διαθέτει το νησί. Επομένως φουλάρετε πριν πάτε. Υπάρχει όμως ένα ακούραστο πουλμανάκι που βζζζν από δω, βζζζν  από κει, είναι πανταχού παρόν κι εκτελεί όλα τα δρομολόγια για όλα τα γούστα.
           Για φαγητό να πάτε: Στο Κύμαααα (κατά το: Στου Τρύφωναααα). Μαγειρευτά, σα στο σπίτι σας (αν μαγειρεύετε καλά, βέβαια) και οικονομικά. Για καφέ και ποτό θα πάτε ( δεν έχετε και πολλές επιλογές) στο Σκαντζόχοιρο . Ωραίο περιβάλλον, με ωραία θέα κι εξαιρετική μουσική αν και οι τιμές "τσιμπάνε" κατά τη γνώμη μου. Για μπάνιο από το Σταυρό και τον Κέδρο μέχρι και την Καλοταρίτισσα θα ευχαριστηθείτε.
             Γενικά περνάς όμορφα, χαλαρά και μετά τις 2 πρώτες μέρες έχεις γνωρίσει και σε έχουν γνωρίσει οι πάντες. Παράδειγμα: Καθόμασταν στο Σταυρό την πρώτη μέρα το απόγευμα με την παρέα για καφέ και βλέποντας να πλησιάζει κάποιος κοιταχτήκαμε και είπαμε ταυτόχρονα:
- Ο γιός του φούρναρη!!! και φυσικά πιάσαμε κόκκινο. Δε συμφέρει να μαλώνεις τέτοιες μέρες σε τέτοιους τόπους...Αμαρτία!

Χρώματα κι αρώματα

Ρόδος, η κοσμοπολίτισσα

Ρόδος, η κοσμοπολίτισσα των Δωδεκανήσων.  Πατρίδα του Διαγόρα και της Καλλιπάτειρας. Του Χάρη του Λίνδιου και του Κλεόβουλου. Του Ίππαρχου και του Παναίτιου. Αν κάποιους από αυτούς δεν τους έχετε ακουστά, σίγουρα θα έχετε ακούσει για τον Κολοσσό.Κι ας μην υπάρχει πια. Έχει χαθεί στα βάθη των αιώνων κι όμως η φήμη του τεράστιου αγάλματος που κοσμούσε την πόλη της Ρόδου το ακολουθεί ακόμη και τώρα.  Περπάτησα στην αρχαία, στη μεσαιωνική, στη μεσοπολεμική, στη σύγχρονη, στην τουριστική, στη θρησκευτική, στην εμπορική, στην κοσμική Ρόδο.  Χάρηκα την εμπειρία του ταξιδιού και της περιήγησης και γοητεύτηκα από το κάστρο της που είναι σαν βγαλμένο από τα παραμύθια. Μέσα μου όμως μια ανεκπλήρωτη, το ξέρω, επιθυμία γεννήθηκε. Εκεί στα ξαφνικά που  θα χάζευα στο λιμάνι, ν' αναδυόταν, λέει, ολάκερο το άγαλμα του Κολοσσού με αναμμένο το φως στη δάδα του και να έλαμπε σ΄ανατολή και δύση!!!  Έτσι για να καταλάβουν κάποιοι τι εννοούμε ,στην Ελλάδα, όταν λέμε τη λέξη "θαύμα"!

Σύμη, η ...νύμφη!

Σύμη. Τόσο μακρυά και τόσο κοντά. Έχεις την αίσθηση ότι τη γνωρίζεις. Λίγο από ΄Υδρα, λίγο από Σύρο μέχρι και λίγο από Γύθειο θα μπορούσες να πεις!  Κι όμως πάνω απ' όλα είναι η Σύμη. Το λιμάνι της και η χώρα της σκαρφαλωμένη πάνω στο λόφο είναι σα ένα κάδρο που θα μπορούσε να στολίζει το σαλόνι της γιαγιάς! Το σίγουρο είναι πως μέσα στο λιοπύρι του καλοκαιριού όταν φτάνεις στο λιμανάκι της ξέρεις πως κι εδώ άνθρωποι μεγαλούργησαν και πάλεψαν με την γη και τη θάλασσα επί ίσοις όροις . Αντικρύζεις τα σπίτια τους με τη χαρακτηριστική αρχιτεκτονική τους κι αισθάνεσαι πως έβαλαν τα καλά τους μόνο για σένα. Σαν για να σ΄ευχαριστήσουν που αφήνοντας την πολύβουη και κοσμοπολίτικη Ρόδο ήρθες  για  προσκύνημα στον Πανορμίτη τους και να σου αποδείξουν πως ακόμα και  στο πιο μικρό νησί ,τούτης εδώ της πατρίδας, υπάρχει ζωή, υπάρχει πολιτισμός, υπάρχει μοναδικότητα!

Λιμένι Λακωνίας

Λακωνική Μάνη. Λιμένι... Λιμανάκι! Μικρό, μαγευτικό, οικείο, πολυαγαπημένο. Η πέτρα που το γέννησε είναι η ίδια που το κρατά ολόρθο. Πεισματάρικο στέκεται κι αναμετρά το μπόι του με το μεγαλόπρεπο  Λακωνικό κόλπο . Αν βρεθείτε στο Νομό Λακωνίας, κατεβείτε προς Αρεόπολη. Το επίνειο της ,το Λιμένι, θα σας αποζημιώσει. Υπέροχη θέα από ψηλά, δροσερές βουτιές σε γαλαζοπράσινα νερά και φρεσκότατο ψάρι στον Τάκη. Προλάβετέ το, μικρό κι αγνό πριν μεγαλώσει !!!!

Ύδρα....

Ο χρόνος σταμάτησε στην Ύδρα, την άνυδρη. Είδε τις πέτρες να υψώνονται σε περήφανα αρχοντόσπιτα. Είδε καράβια να φτιάχνουν τρανούς καραβοκυραίους και μετέπειτα γενναίους αγωνιστές. Είδε τα πόδια των ανθρώπων να τραβούν αντάμα με αυτά των συμπαθών γαϊδαράκων τις ίδιες ανηφοριές και να μοιράζονται την ανάσα, τον ιδρώτα, τον κόπο,το βάρος. Ο χρόνος τραγούδησε καντάδες στα στενά σοκάκια. Έψησε φρέσκο ψωμί στο φούρνο του κυρ Αντώνη. Χόρεψε μπάλο τις κοπελιές κι ήπιε γλυκό κρασί με τους λεβέντες πριν κινήσουν για τ' ανοιχτά πελάγη. Ο χρόνος βούτηξε απ' τα βράχια στην καταγάλανη θάλασσα και βγήκε κρατώντας ένα μικρό πήλινο ειδώλιο. Ένα παιδί καβάλα σ' ένα δελφίνι...

-Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη; μου ψιθύρισε γλυκά στ' αφτί  και σαν απαλή αύρα πέρασε από πάνω μου κι εχάθη . Χαμογέλασα  αινιγματικά κι ήπια στην υγειά του. Ήξερα πως θα τον βρω ξανά... Ο χρόνος σταμάτησε στην Ύδρα....