Συνάντηση με την Α. Ζέη

       Προχθές  είχα την κουβέντα της και χθες έτυχε να τη δω μπροστά μου! Τούτο δω το πράγμα μου έχει τύχει αρκετές φορές, δε μπορώ να πω, αλλά τη μια μέρα ν' αναφέρομαι στην Άλκη Ζέη και την επόμενη να συζητώ μαζί της...Ήρθε επίσκεψη στο νησί κι επισκέφτηκε κάποια σχολεία. Μαζί με τους μικρούς και μεις οι μεγάλοι θαυμαστές της. Με τις ιστορίες της μεγαλώσαμε άλλωστε.
       Θυμάμαι πόσο είχα αγαπήσει το "Καπλάνι της Βιτρίνας"  και τον "Μεγάλο περίπατο του Πέτρου". Από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει στη ζωή μου. Από το Καπλάνι έμαθα για πρώτη φορά τις βυζαντινές νότες που συνήθιζε να τις  λέει ο παππούς των κοριτσιών και από το Μεγάλο περίπατο του Πέτρου άκουσα για πρώτη φορά για το Δάμωνα και το Φιντία.
      Η αλήθεια είναι ότι της τα είπα όλα αυτά όντας πολύ συγκινημένη. Δε φάνηκε ,βέβαια, να συμμερίζεται τη δική μου συγκινησιακή φόρτιση αλλά δεν πειράζει. Της ζήτησα ένα αυτόγραφο και της εκμυστηρεύτηκα μια ιδέα μου. Μου το έδωσε ευγενέστατα αλλά ως προς το άλλο τίποτα...
      Κρατώ τη συνάντησή μας που ήρθε να επισφραγίσει μια απόφασή μου που ελπίζω πολύ σύντομα να είμαι σε θέση να υλοποιήσω. Κρατώ τη συγκίνηση που ένιωσα διαβάζοντας τα βιβλία. Ελπίζω να βρεθώ κάποτε στη θέση της και στα χρόνια της. Πιστεύω βέβαια πως ως εκπαιδευτικός ακόμα και τότε θα είμαι σε θέση να προσεγγίζω μικρούς και  μεγάλους με ψυχή κι αγάπη.

ΥΓ. Ενώ είχα εκθειάσει το έργο της γυναίκας, μ' έτρωγε και το είπα κι αυτό:
- Πρόσφατα,διάβασα ένα ακόμη βιβλίο σας, το " Όταν ο ήλιος". Υπέροχο βιβλίο!
-Μα δεν είναι δικό μου! Είναι της Ζωρζ Σαρρή!
- Οκ!.... Αυτή τη στιγμή νομίζω πως...μόλις δημιούργησα ένα ανέκδοτο!

                                                                                                  Σας ασπάζομαι
                                                                                                      Natassa V.

Σήμερον εμού, αύριον ετέρου...

       Πρόσφατα, σε μια ταξιδιωτική απόδρασή μου επισκέφτηκα ένα γνωστό, πια, σε πολλούς χωριό. Γνωστό, όχι για κάτι ξεχωριστό που έχει το ίδιο. Ένα μικρό, ταπεινό, παραλιακό χωριουδάκι, είναι, σαν τα πολλά που διαθέτει τούτος ο τόπος. Αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι η γειτνίασή του μ' ένα μέρος που κάποτε ταυτίστηκε με την εξορία, τον πόνο, το δάκρυ, την αρρώστια, το θάνατο αλλά και την προσπάθεια του ανθρώπου να επιβιώσει με αξιοπρέπεια ακόμα κι αν οι πληγές στο σώμα του  αλλά και οι δοκιμασίες της ψυχής του τον στιγμάτιζαν σαν σύγχρονο Ιώβ.

Απέναντί μου, λοιπόν, είχα τη Σπιναλόγκα το γνωστό, σε όλους μας, τηλεοπτικό " Νησί". Κι εγώ στεκόμουν στην Πλάκα, το χωριουδάκι που σας προανέφερα. Περιδιαβαίνοντας το, κι έχοντας συνεχώς άποψη της Σπιναλόγκας ,δε θα το κρύψω, αισθάνθηκα μια συγκίνηση. Για τους ανθρώπους που κάποτε έφευγαν για απέναντι και γι' αυτούς που έμεναν πίσω. Που τους χώριζαν πια  10' λεπτά  με τη βάρκα και μια ολόκληρη ζωή...

       Η ματιά μου περιπλανιόταν στα παλιά σπίτι του χωριού απομεινάρια μιας άλλης ζωής, μιας άλλης πραγματικότητας, δύσκολης και σκληρής,  που μου φαντάζει τόσο μακρυά και  όμως δυστυχώς λόγω των σημερινών οικονομικών συνθηκών και τόσο μα τόσο κοντά. Ο Α.Γ.Χ. στα 1856 όταν στέριωσε ,με θυσίες, το σπιτικό του ανήρτησε μια εμπνευσμένη μαρμάρινη επιγραφή που έλεγε: " Σήμερον εμού, αύριον ετέρου". Τόσο απλή σοφία, τόσο γνωστή γνώση, τόσο χιλιοειπωμένη  κι όμως τόσο εύκολα αναλώσιμη και περαστική. Έπεα πτερόεντα για όλους μας. Το ξέρουμε μα ποτέ δεν το ομολογούμε μετά λόγου γνώσεως. Λες κι ελπίζουμε να  ξεφύγουμε. Κι άντε εμείς οι απλοί, ταπεινοί που θεωρούμε πως ιδιοκτησία μας είναι το κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας και βαυκαλιζόμαστε ότι έτσι κάτι κάναμε και μεις  για τους απογόνους μας . Κείνοι οι άλλοι που σωρρεύουν και συσσωρεύουν και πατούν επί πτωμάτων για να αυξήσουν το βιος τους, τις ιδιοκτησίες τους, τι θαρρούν;! Ο Α.Γ.Χ. σίγουρα ,εκεί που βρίσκεται, τους χαμογελά με σαρδόνιο χαμόγελο.

-Ε, που' στε;! Από δω παν' κι οι άλλοι!

Αυτό που δεν μπορεί να κάνει η δικαιοσύνη, ευτυχώς το κάνει ακόμα, η  κοινή μας Μοίρα...

                                                                                                  Σας ασπάζομαι,
                                                                                                         Natassa V.

Καλό καλοκαίρι!!!

Κάλλιο αργά παρά ποτέ, έτσι δεν λέμε;! Εύχομαι σ' όλους τους αναγνώστες μου ολόψυχα καλό καλοκαίρι!  Τα προβλήματα υπάρχουν και θα συνεχίσουν να κυριαρχούν δυστυχώς στη ζωή μας μιας και μπήκαμε πια στην εποχή των ισχνών αγελάδων.  Ωστόσο εκεί που νιώθουμε την πίεση, μια βουτιά  σε δροσερά νερά θα μας δώσει μια αίσθηση ευεξίας  και χαράς! Και ας μην ξεχνάμε: Πάντα μετά από μια κατάδυση πρέπει απαραίτητα να ακολουθήσει η ανάδυση!!! Γι'αυτό κουνάμε δυνατά τα ποδαράκια μας  και ανεβαίνουμε!!!Δε γίνεται αλλιώς, βρε παιδιά!!!


                                                                                                 Σας ασπάζομαι
                                                                                                      Natassa V.

                                                                                               

Κοντά στο νου... και η καρδιά!

           Σε μια  εποχή που τα ψέμματα είναι ο κανόνας και η αλήθεια η εξαίρεση, σε μια εποχή που οι υποσχέσεις δίνονται με σκοπό να αθετηθούν, σε μια εποχή που ο φταίχτης, ο ψεύτης και ο κλέφτης φωνάζουν δυνατότερα από κάθε άλλη φορά, σε μια εποχή που οι ανθρώπινες αξίες πέφτουν κατακόρυφα με σκοπό ν' ανέβουν οι αντίστοιχες του χρηματιστηρίου, σε μια τέτοια εποχή συνεχίζω να σας παρακινώ να αδράξετε τη μέρα.
          Αδράττω τη μέρα δε σημαίνει απλά περνάω το χρόνο μου. Αδράττω τη μέρα σημαίνει ζω τη μέρα μου με αξιοπρέπεια, προοδεύω, διδάσκομαι από τα λάθη μου και προχωρώ. Αδράττω τη μέρα σημαίνει ότι ξεφεύγω από τον ωχαδερφισμό και δρω ενάντια σε ο,τιδήποτε κι οποιονδήποτε υπονομεύει και απειλεί το δίκιο του διπλανού μου. Η φωτιά που καίει το σπίτι του γείτονα αν δεν κατασβεστεί σύντομα θα κάψει και το δικό μου σπίτι
         Αδράττω τη μέρα σημαίνει ανοίγω την καρδιά μου κι εμπιστεύομαι. Αδράττω τη μέρα σημαίνει ότι κάνω τον απολογισμό μου και προσπαθώ τους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μου να τους έχω δίπλα μου, όχι για ώρα ανάγκης αλλά επειδή έχω ανάγκη τη φωνή τους, τη θωριά τους, το γέλιο τους, το δάκρυ τους, το αστείο τους, το παραπονό τους, το παραλογό τους, το χάδι τους, την αγκαλιά τους .
      Βρείτε το χρόνο και τον τρόπο να ρίξετε τις γέφυρες επικοινωνίας με τους ανθρώπους σας. Βρείτε το κουράγιο να παραδεχτείτε  λάθη σας που πλήγωσαν . Τολμήστε να ξαναρχίσετε με τον άνθρωπό σας χωρίς τα λάθη και τα πάθη του παρελθόντος. Αρκετά μας απορρόφησαν τα δήθεν προβλήματα και μας αποξένωσαν. Γονείς, αδέρφια, φίλους, εραστές,συγγενείς.
        Σταματήστε απλά να υποθέτετε πώς μπορεί να περνά ένας δικός σας άνθρωπος κι επικοινωνήστε μαζί του  να σας λύσει την απορία ο ίδιος . Άει στην ευχή πια!!!
         Σε μια εποχή, που όλα δείχνουν να μαραίνονται, ένα ματσάκι ολόφρεσκα λουλούδια από χέρι αγαπημένο μας θυμίζει ότι η ζωή κάνει κύκλο. Κι όσο και να θέλουν να μας αποκλείσουν το μέλλον ακόμα και σαν έννοια ,η ιστορία έχει δείξει ότι επαναλαμβάνεται. Κι αφού επαναλαμβάνεται στα άσχημα ε, τι στο καλό θα επαναληφθεί και στα καλά!!!!
         

                                                                                                     Σας ασπάζομαι
                                                                                                        Νatassa V.

Εγώ και οι Encardia!!!

Πολύ πρόσφατα είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω μια μουσική παράσταση των Encardia. 

    Παιδιά, οι encardia είναι:

Ένα ελληνικό συγκρότημα που εμπνέεται, δημιουργεί και παρουσιάζει μουσικές και τραγούδια μέσα απο την πλούσια μουσική παράδοση της Κάτω Ιταλίας. Αυτά κι άλλα πολλά ενδιαφέροντα θα μάθετε, θ' ακούσετε και θα δείτε μέσα από το official site τους  

( www.encardia.gr).

Οι δικές μου εντυπώσεις είναι θετικότατες και  θεωρώ πως κάτι πρέπει να γράψω κι εγώ γι αυτούς!

      Αρχικά πήγα για να ακούσω  τραγούδια της κάτω Ιταλίας ερμηνευμένα από ένα συγκρότημα που έχει ακουστεί πολύ τον τελευταίο καιρό κι έχει λάβει εγκωμιαστικά σχόλια για την καλλιτεχνική του αξία. Τα τραγούδια, αυτά ασκούσαν μια ιδιαίτερη επίδραση επάνω μου. Με γοήτευε πάντα η μελωδία τους.  Ακόμα κι αν δεν ήξερα τι έλεγαν εγώ μέσα μου έβγαζα νοήματα και ιστορίες που με συγκινούσαν, κιόλας, υπερβολικά.     Θυμάμαι, μικρή, άκουγα τη Φαραντούρη να ερμηνεύει το Bella ciao και γω να σιγοντάρω, ...βροντοφωνάζοντας: Ο Μπελατσάο!!!Ο Μπελατσάο,Τσάο,Τσάο,Τσάο!!! Ο Θεός κι εγώ μόνο ξέραμε την προσωπικότητα και τα ανδραγαθήματα αυτού του Μπελατσάο!!! Φυσικά όντας τότε μικρή κι μη σκαμπάζοντας τι εστί Ελληνιστί η λέξη Τσιάο- Τσάο- ciao όπως θέλετε πείτε τη, θεωρούσα ότι ήταν το υποκοριστικό του φοβερού , τρομερού κι ηρωικού Μπελατσάο! Στο αρμόνιο θυμάμαι έπαιζα τη μελωδία του Franco Corliano " Το Κλάμα της γυναίκας του Εμιγκράντου". Ξανά είχα βέβαια στο μυαλό μου τη Φαραντούρη να οδύρεται : ¨άντρα μου πάει, άντρα μου πάει.... Αυτόν τον στίχο τον είχα καταλάβει καλά και μέσες άκρες, όλη την ιστορία την έπλασα σωστά στο μυαλό μου. Βέβαια τελικά δεν '' Πεθαίνει ο γέρο" όπως νόμιζα αλλά "peseni o jeno" δηλ. πεθαίνει ο κόσμος... Το ίδιο και χειρότερο ...

  Για να μην τα πολυλογώ τώρα που μεγάλωσα( όχι, όχι δε χάλασα) και σκαμπάζω κατιτίς στην Ιταλικήν ( να φταίνε άραγε τα Λατινικά που ένα χρόνο τα έβαζα στο στόμα μου για τις Πανελλήνιες; Να φταίει η κλίση μου στις γλώσσες ;) κατάλαβα πως ο Μπελατσάο είναι... κορίτσι!!! Είναι απλά οι λέξεις  bella ciao (  Γειά σου όμορφη κοπέλα)... Τέλος πάντων, πάμε πίσω στους Εncardia.

    Τα παιδιά είναι εξαίρετοι μουσικοί και τραγουδιστές. Έχουν πολλά ωραία τραγούδια παραδοσιακά να μας πουν όπου και κυριαρχεί σ' αυτά ο ρυθμός και το μοτίβο της Tarantella piccica piccica. Και να μια Ταραντέλα Πίτσικα και αυτό ήταν μια Ταραντέλα Πίτσικα. Δε με κούρασε καθόλου. Την ίδια στιγμή μάλιστα που συνδυαζόταν με Live performance από τη χορεύτρια του συγκροτήματος! Έχουν και πάρα πολύ ωραία δικά τους τραγούδια με  υπέροχο ελληνικό στίχο , εμπνευσμένη μουσική κι  ενορχήστρωση και φοβερές ερμηνείες. Μια δοκιμή θα σας πείσει. 

Τελειώνοντας θέλω να τονίσω το πόσο καλή επικοινωνία έχουν με το κοινό τους και πόσο θετική αύρα έχουν. Είναι από τις ελαχιστες συναυλίες του τελευταίου καιρού που μ' έχουν ενθουσιάσει και φώναξα "Μπράβο" με όλη μου την ψυχή . Έχουν επίσης τη συνήθεια ν' ανεβάζουν τον κόσμο επάνω στη σκηνή για να χορέψει με τη Γιάννα, το χορό της Tarantella. Φυσικά ανέβηκα, όσες φορές προσκλήθηκα! Φυσικά χόρεψα και το κατευχαριστήθηκα!!! Φυσικά ακόμα και σήμερα... είναι πιασμένες οι γάμπες μου!!!!

Αν φίλοι μου αισθάνεστε κάπως και θέλετε να ξεδώσετε τώρα έχετε κι άλλη μια επιλογή: Χορέψτε στο ρυθμό της Tarantella!!! Προσοχή, όσοι έχετε αδύναμη καρδιά!!!  Είναι χειρότερη κι από το να χορεύεις 5 λεπτά Μαλεβιζιώτη!!! Φαίνεται εύκολος χορός αλλά είναι εξαιρετικά...ύπουλος!!! Το υπογράφω, γιατί... ξέρω από πρώτο χέρι!!!!

                                                                                                 Σας ασπάζομαι
              
                                                                                                    Natassa V. 

100 !!!!!!!

Αγαπημένοι μου αναγνώστες,
ετούτη δω η ανάρτηση αποτελεί την εκατοστή του "Adraxetimera" κι εμού της ιδίας!!!Σας ευχαριστώ πολύ για την υποστήριξή σας και για την επιλογή σας να με διαβάζετε και να μοιράζεστε μαζί μου τα..."κατορθώματά" μου!
Ξεκινώντας είχα  μια ιδέα που ήθελα περίπου να κινηθώ ως προς το περιεχόμενο. Στην πορεία βέβαια, μου φούντωσε!!! Τόση έμπνευση ούτε κι εγώ  την περίμενα! Σε κάποια θέματα είμαι πιο επιμελής κι επανέρχομαι συχνά. Κάποια άλλα έχουν πάει λίγο πιο πίσω, αλλά πραγματικά δε μου προέκυψαν. Έχω πράγματα κι ιδέες  να  σας πω αλλά  τα βαριέμαι λίγο για την ώρα! Τα βιντεάκια βέβαια δίνουν και παίρνουν! Δεν είναι και τόσο εύκολα, εντάξει;! Πολλοί μου ζητάτε να γράφω πιο συχνά. Θα προσπαθήσω να το κάνω με μεγαλύτερη συνέπεια. 
Τελειώνοντας θα ήθελα να ευχηθώ σ' όλους σας να είστε και περνάτε καλά και... να πιάνετε τη ζωή από τα μαλλιά!! Αλλιώς ξεφεύγει η άτιμη...( τη δική σας ζωή όχι των άλλων, για να μη παρεξηγούμαστε!!!)

                                                                                           Σας ασπάζομαι
                                                                                              Natassa V.