Πολύ πρόσφατα είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω μια μουσική παράσταση των Encardia.
Παιδιά, οι encardia είναι:
Ένα ελληνικό συγκρότημα που εμπνέεται, δημιουργεί και παρουσιάζει
μουσικές και τραγούδια μέσα απο την πλούσια μουσική παράδοση της Κάτω Ιταλίας. Αυτά κι άλλα πολλά ενδιαφέροντα θα μάθετε, θ' ακούσετε και θα δείτε μέσα από το official site τους
( www.encardia.gr).
Οι δικές μου εντυπώσεις είναι θετικότατες και θεωρώ πως κάτι πρέπει να γράψω κι εγώ γι αυτούς!
Αρχικά πήγα για να ακούσω τραγούδια της κάτω Ιταλίας ερμηνευμένα από ένα συγκρότημα που έχει ακουστεί πολύ τον τελευταίο καιρό κι έχει λάβει εγκωμιαστικά σχόλια για την καλλιτεχνική του αξία. Τα τραγούδια, αυτά ασκούσαν μια ιδιαίτερη επίδραση επάνω μου. Με γοήτευε πάντα η μελωδία τους. Ακόμα κι αν δεν ήξερα τι έλεγαν εγώ μέσα μου έβγαζα νοήματα και ιστορίες που με συγκινούσαν, κιόλας, υπερβολικά. Θυμάμαι, μικρή, άκουγα τη Φαραντούρη να ερμηνεύει το Bella ciao και γω να σιγοντάρω, ...βροντοφωνάζοντας: Ο Μπελατσάο!!!Ο Μπελατσάο,Τσάο,Τσάο,Τσάο!!! Ο Θεός κι εγώ μόνο ξέραμε την προσωπικότητα και τα ανδραγαθήματα αυτού του Μπελατσάο!!! Φυσικά όντας τότε μικρή κι μη σκαμπάζοντας τι εστί Ελληνιστί η λέξη Τσιάο- Τσάο- ciao όπως θέλετε πείτε τη, θεωρούσα ότι ήταν το υποκοριστικό του φοβερού , τρομερού κι ηρωικού Μπελατσάο! Στο αρμόνιο θυμάμαι έπαιζα τη μελωδία του Franco Corliano " Το Κλάμα της γυναίκας του Εμιγκράντου". Ξανά είχα βέβαια στο μυαλό μου τη Φαραντούρη να οδύρεται : ¨άντρα μου πάει, άντρα μου πάει.... Αυτόν τον στίχο τον είχα καταλάβει καλά και μέσες άκρες, όλη την ιστορία την έπλασα σωστά στο μυαλό μου. Βέβαια τελικά δεν '' Πεθαίνει ο γέρο" όπως νόμιζα αλλά "peseni o jeno" δηλ. πεθαίνει ο κόσμος... Το ίδιο και χειρότερο ...
Για να μην τα πολυλογώ τώρα που μεγάλωσα( όχι, όχι δε χάλασα) και σκαμπάζω κατιτίς στην Ιταλικήν ( να φταίνε άραγε τα Λατινικά που ένα χρόνο τα έβαζα στο στόμα μου για τις Πανελλήνιες; Να φταίει η κλίση μου στις γλώσσες ;) κατάλαβα πως ο Μπελατσάο είναι... κορίτσι!!! Είναι απλά οι λέξεις bella ciao ( Γειά σου όμορφη κοπέλα)... Τέλος πάντων, πάμε πίσω στους Εncardia.
Τα παιδιά είναι εξαίρετοι μουσικοί και τραγουδιστές. Έχουν πολλά ωραία τραγούδια παραδοσιακά να μας πουν όπου και κυριαρχεί σ' αυτά ο ρυθμός και το μοτίβο της Tarantella piccica piccica. Και να μια Ταραντέλα Πίτσικα και αυτό ήταν μια Ταραντέλα Πίτσικα. Δε με κούρασε καθόλου. Την ίδια στιγμή μάλιστα που συνδυαζόταν με Live performance από τη χορεύτρια του συγκροτήματος! Έχουν και πάρα πολύ ωραία δικά τους τραγούδια με υπέροχο ελληνικό στίχο , εμπνευσμένη μουσική κι ενορχήστρωση και φοβερές ερμηνείες. Μια δοκιμή θα σας πείσει.
Τελειώνοντας θέλω να τονίσω το πόσο καλή επικοινωνία έχουν με το κοινό τους και πόσο θετική αύρα έχουν. Είναι από τις ελαχιστες συναυλίες του τελευταίου καιρού που μ' έχουν ενθουσιάσει και φώναξα "Μπράβο" με όλη μου την ψυχή . Έχουν επίσης τη συνήθεια ν' ανεβάζουν τον κόσμο επάνω στη σκηνή για να χορέψει με τη Γιάννα, το χορό της Tarantella. Φυσικά ανέβηκα, όσες φορές προσκλήθηκα! Φυσικά χόρεψα και το κατευχαριστήθηκα!!! Φυσικά ακόμα και σήμερα... είναι πιασμένες οι γάμπες μου!!!!
Αν φίλοι μου αισθάνεστε κάπως και θέλετε να ξεδώσετε τώρα έχετε κι άλλη μια επιλογή: Χορέψτε στο ρυθμό της Tarantella!!! Προσοχή, όσοι έχετε αδύναμη καρδιά!!! Είναι χειρότερη κι από το να χορεύεις 5 λεπτά Μαλεβιζιώτη!!! Φαίνεται εύκολος χορός αλλά είναι εξαιρετικά...ύπουλος!!! Το υπογράφω, γιατί... ξέρω από πρώτο χέρι!!!!
Σας ασπάζομαι
Natassa V.
Σας ασπάζομαι
Natassa V.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου