Όταν ήμουν μικρή, θυμάμαι, πως οι μεγάλοι μας είχαν για να τους κάνουμε τις αγγαρείες. Εκεί που παίζαμε ήσυχα κι ανέμελα ,να'σου, σου έκοβαν αγενώς την διασκέδαση και δως του άρχιζαν οι παραγγελίες:
- Πήγαινε να πάρεις ψωμί!
-Πετάξου μέχρι το μπακάλη να πάρεις ζάχαρη.
Θυμάστε τη διαφήμιση "Τυρί,ρύζι, καφέ,γάλα, Καμπά"; Κάπως έτσι, λοιπόν γινόταν! Κι αν τύχαινε να ξεχάσεις κάτι,( που συνέβαινε συχνά αυτό, γιατί φυσικά το μυαλό το είχες στο παιχνίδι που παράτησες κι όχι στα ψώνια), δεν ήσουν τόσο τυχερός ώστε ο επόμενος πελάτης να ζητήσει κάτι που θα σου θύμιζε το...ξεχασμένο προϊόν κι έτσι αναγκαζόσουν να ξαναπάς στο παντοπωλείο.Κάποια στιγμή όταν επιτέλους γύριζες κι αναζητούσες την παρέα, συνήθως είχε σκορπίσει γιατί ... ενός κακού, μύρια έπονται!
Ήμουν δεν ήμουν τεσσάρων προς πέντε χρονών,και στο ύψος κοντούλα, σαν κοτούλα που έλεγε κι η μητέρα μου. Κάθε Σάββατο πηγαίναμε στη γιαγιά για να βάλουν μπουγάδα στη σκάφη. Φανταστείτε, δυο γυναίκες να πλένουν και το παιδομάνι να παίζει τριγύρω στα πόδια τους. Ε, και κάποια στιγμή ερχόταν η ώρα να μας στείλουν για θελήματα.Εκείνη τη μέρα μ'έστειλε η γιαγιά μου να πάρω ένα κουτί πελτέ. Ευτυχώς το παντοπωλείο της γειτονιάς ήταν πολύ κοντά. Μπήκα μέσα κι έδωσα την παραγγελία όπως έκανα συνήθως:
- Κυρά Μαρία, μου είπε η γιαγιά να μου δώσεις ένα κουτί πελτέ.
Η κυρά Μαρία σύρθηκε και πήρε από το ράφι τον πελτέ και μου τον έδωσε. Πριν φύγω μπήκε κι άλλη πελάτισσα και τότε ανατράπηκαν όλα μέσα μου! Αντί η πελάτισσα να πει κατευθείαν τι θέλει, η κυρά Μαρία την ρώτησε:
- Τι θέλετε;
Γύρισα πίσω στο σπίτι μουτρωμένη. Γιατί σ' εμένα έδωσε λιγότερη αξία και δε με ρώτησε τι ήθελα; Αυτό ήταν άδικο! Επειδή ήμουν μικρή δεν άξιζα λίγη ευγένεια;! Πελάτισσα ήμουν κι εγώ!
Αυτή η σκέψη με κατέτρωγε! Περίμενα πως και πως, να δοθεί από κάποιον μεγάλο κάποια παραγγελία, να τρέξω ξανά στο μπακάλικο.
-Μαμά, γιαγιά θέλετε να πάω να σας ψωνίσω τίποτα;!
Βρε, ούτε συνεννοημένες να ήταν!
- Παίξε Νατάσα. Δε θέλουμε κάτι!
Ευτυχώς που ποτέ δε συνεβαινε αυτό..Πάνω που είχα απογοητευθεί με φωνάζει η γιαγιούλα μου και μου ζητά να της αγοράσω 6 αυγά!
Στα 50 μέτρα που με χώριζαν από το μαγαζί έκανα τουλάχιστον 20 νοερές πρόβες:
-Θα μπω με ύφος και θα σταθώ κοντά στον πάγκο. Δε θα μιλήσω θα περιμένω να με ρωτήσει η κυρά Μαρία:
- Τι θέλετε;
και θα πω:
-Θέλω 6 αυγά!
Τέλεια!!!
Μπαίνω μέσα στο μπακάλικο και φτάνω κοντά στον πάγκο. Τα μάτια μου ψάχνουν να βρουν την κυρά Μαρία. Αντ' αυτής βλέπω τον άντρα της τον κυρ Βαγγέλη( πολύ ψηλός μου φάνηκε και κάπως τον φοβήθηκα αλλά δεν λιγοψύχησα!). Περίμενα υπομονετικά να μου κάνει την πολυπόθητη ερώτηση. Αυτός πηγαινοερχόταν μέσα στο μαγαζί και δε μου 'δινε σημασία. Τόσο περισσότερο πείσμωνα εγώ και δεν του μιλούσα.!!!
Κάποια στιγμή τα παιδικά ματάκια μου βλέπουν τον κυρ Βαγγέλη να βάζει το σακκάκι του. Μετά ανοίγουν με έκπληξη και τον βλέπουν να κατευθύνεται προς την πόρτα. Την έκπληξη διαδέχτηκε η τρομάρα καθώς ο χριστιανός με κλείδωσε μέσα στο μαγαζί κι έφυγε!!! Κόλλησα τη μουρίτσα μου στο τζάμι της πόρτας κι έβαλα δυνατά , γοερά κλάμματα! Η θεία μου, η Μάρω, περνούσε έξω από το μαγαζί με είδε κι έτρεξε η γυναίκα να φέρει από τον καφενέ τον μπακάλη για να μ' απελευθερώσει!
- Καλέ, του λέει. Πας καλά; Τι κλείδωσες το κοριτσάκι μέσα;
- Τι λες μωρή Μάρω, της απαντά ξαφνιασμένος αυτός. Ποιό κοριτσάκι;
- Καλέ την εγγονή της Μπατίνας! Την έχεις κλειδώσει μέσα στο μαγαζί σου!!!
Σηκώνεται αυτός ευθύς και με δυο βήματα φτάνει στο μαγαζί και με ξεκλειδώνει.
- Ε, κάνει απορημένος. Πως βρέθηκε ετούτο μέσα στο μαγαζί; Στ'ορκίζομαι, δεν το είδα καθόλου!!!
-Γιατί βρε Νατάσα δε μου μίλησες;
- Ήθελα να μου πεις:
-Τι θέλετε;
είπα εγώ μέσα από τα κλάμματά μου αλλά κανείς δε το κατάλαβε κι ούτε ενδιαφέρθηκε θα έλεγα.
Τώρα πια είχα κι άλλους λόγους να τα βάζω με τους μεγάλους.
Δε φτάνει που δε 'δίναν φράγκο και μας χάλαγαν κάθε τρεις και λίγο το παιχνίδι μας, αλλά κι έπρεπε να είσαι ψηλότερος από έναν πάγκο για να φαίνεσαι καλά και να μην κινδυνεύεις από αυτούς!
Άτιμη κοινωνία!
- Πήγαινε να πάρεις ψωμί!
-Πετάξου μέχρι το μπακάλη να πάρεις ζάχαρη.
Θυμάστε τη διαφήμιση "Τυρί,ρύζι, καφέ,γάλα, Καμπά"; Κάπως έτσι, λοιπόν γινόταν! Κι αν τύχαινε να ξεχάσεις κάτι,( που συνέβαινε συχνά αυτό, γιατί φυσικά το μυαλό το είχες στο παιχνίδι που παράτησες κι όχι στα ψώνια), δεν ήσουν τόσο τυχερός ώστε ο επόμενος πελάτης να ζητήσει κάτι που θα σου θύμιζε το...ξεχασμένο προϊόν κι έτσι αναγκαζόσουν να ξαναπάς στο παντοπωλείο.Κάποια στιγμή όταν επιτέλους γύριζες κι αναζητούσες την παρέα, συνήθως είχε σκορπίσει γιατί ... ενός κακού, μύρια έπονται!
Ήμουν δεν ήμουν τεσσάρων προς πέντε χρονών,και στο ύψος κοντούλα, σαν κοτούλα που έλεγε κι η μητέρα μου. Κάθε Σάββατο πηγαίναμε στη γιαγιά για να βάλουν μπουγάδα στη σκάφη. Φανταστείτε, δυο γυναίκες να πλένουν και το παιδομάνι να παίζει τριγύρω στα πόδια τους. Ε, και κάποια στιγμή ερχόταν η ώρα να μας στείλουν για θελήματα.Εκείνη τη μέρα μ'έστειλε η γιαγιά μου να πάρω ένα κουτί πελτέ. Ευτυχώς το παντοπωλείο της γειτονιάς ήταν πολύ κοντά. Μπήκα μέσα κι έδωσα την παραγγελία όπως έκανα συνήθως:
- Κυρά Μαρία, μου είπε η γιαγιά να μου δώσεις ένα κουτί πελτέ.
Η κυρά Μαρία σύρθηκε και πήρε από το ράφι τον πελτέ και μου τον έδωσε. Πριν φύγω μπήκε κι άλλη πελάτισσα και τότε ανατράπηκαν όλα μέσα μου! Αντί η πελάτισσα να πει κατευθείαν τι θέλει, η κυρά Μαρία την ρώτησε:
- Τι θέλετε;
Γύρισα πίσω στο σπίτι μουτρωμένη. Γιατί σ' εμένα έδωσε λιγότερη αξία και δε με ρώτησε τι ήθελα; Αυτό ήταν άδικο! Επειδή ήμουν μικρή δεν άξιζα λίγη ευγένεια;! Πελάτισσα ήμουν κι εγώ!
Αυτή η σκέψη με κατέτρωγε! Περίμενα πως και πως, να δοθεί από κάποιον μεγάλο κάποια παραγγελία, να τρέξω ξανά στο μπακάλικο.
-Μαμά, γιαγιά θέλετε να πάω να σας ψωνίσω τίποτα;!
Βρε, ούτε συνεννοημένες να ήταν!
- Παίξε Νατάσα. Δε θέλουμε κάτι!
Ευτυχώς που ποτέ δε συνεβαινε αυτό..Πάνω που είχα απογοητευθεί με φωνάζει η γιαγιούλα μου και μου ζητά να της αγοράσω 6 αυγά!
Στα 50 μέτρα που με χώριζαν από το μαγαζί έκανα τουλάχιστον 20 νοερές πρόβες:
-Θα μπω με ύφος και θα σταθώ κοντά στον πάγκο. Δε θα μιλήσω θα περιμένω να με ρωτήσει η κυρά Μαρία:
- Τι θέλετε;
και θα πω:
-Θέλω 6 αυγά!
Τέλεια!!!
Μπαίνω μέσα στο μπακάλικο και φτάνω κοντά στον πάγκο. Τα μάτια μου ψάχνουν να βρουν την κυρά Μαρία. Αντ' αυτής βλέπω τον άντρα της τον κυρ Βαγγέλη( πολύ ψηλός μου φάνηκε και κάπως τον φοβήθηκα αλλά δεν λιγοψύχησα!). Περίμενα υπομονετικά να μου κάνει την πολυπόθητη ερώτηση. Αυτός πηγαινοερχόταν μέσα στο μαγαζί και δε μου 'δινε σημασία. Τόσο περισσότερο πείσμωνα εγώ και δεν του μιλούσα.!!!
Κάποια στιγμή τα παιδικά ματάκια μου βλέπουν τον κυρ Βαγγέλη να βάζει το σακκάκι του. Μετά ανοίγουν με έκπληξη και τον βλέπουν να κατευθύνεται προς την πόρτα. Την έκπληξη διαδέχτηκε η τρομάρα καθώς ο χριστιανός με κλείδωσε μέσα στο μαγαζί κι έφυγε!!! Κόλλησα τη μουρίτσα μου στο τζάμι της πόρτας κι έβαλα δυνατά , γοερά κλάμματα! Η θεία μου, η Μάρω, περνούσε έξω από το μαγαζί με είδε κι έτρεξε η γυναίκα να φέρει από τον καφενέ τον μπακάλη για να μ' απελευθερώσει!
- Καλέ, του λέει. Πας καλά; Τι κλείδωσες το κοριτσάκι μέσα;
- Τι λες μωρή Μάρω, της απαντά ξαφνιασμένος αυτός. Ποιό κοριτσάκι;
- Καλέ την εγγονή της Μπατίνας! Την έχεις κλειδώσει μέσα στο μαγαζί σου!!!
Σηκώνεται αυτός ευθύς και με δυο βήματα φτάνει στο μαγαζί και με ξεκλειδώνει.
- Ε, κάνει απορημένος. Πως βρέθηκε ετούτο μέσα στο μαγαζί; Στ'ορκίζομαι, δεν το είδα καθόλου!!!
-Γιατί βρε Νατάσα δε μου μίλησες;
- Ήθελα να μου πεις:
-Τι θέλετε;
είπα εγώ μέσα από τα κλάμματά μου αλλά κανείς δε το κατάλαβε κι ούτε ενδιαφέρθηκε θα έλεγα.
Τώρα πια είχα κι άλλους λόγους να τα βάζω με τους μεγάλους.
Δε φτάνει που δε 'δίναν φράγκο και μας χάλαγαν κάθε τρεις και λίγο το παιχνίδι μας, αλλά κι έπρεπε να είσαι ψηλότερος από έναν πάγκο για να φαίνεσαι καλά και να μην κινδυνεύεις από αυτούς!
Άτιμη κοινωνία!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου