http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:2XXKjsLpX40J:www.mani.org.gr/hlorida/07moloha/mol.htm+%CE%BC%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CF%87%CE%B1&cd=2&hl=el&ct=clnk&gl=gr&client=firefox-a&source=www.google.gr
Τότε που ήμασταν παιδιά και παίζαμε ελεύθερα στους αγρούς, θυμάμαι πόσα τσιμπήματα είχαμε φάει από κείνο το χορταράκι που το ονομάζουμε τσουκνίδα.Μα τι φαγούρα ήταν αυτή που μας έπιανε!!! Δίπλα ακριβώς όμως από τις τσουκνίδες βρίσκαμε το αντίδοτο για τον κνησμό κοινώς για τη φαγούρα. Μας τσιμπούσε η τσουκνίδα; Αρπάζαμε γρήγορα μερικές μολόχες και τις τρίβαμε στο πονεμένο σημείο. Ο ερεθισμός μετά από λίγο περνούσε και συνεχίζαμε τις τούμπες στα χόρτα (λίγο μακρύτερα βέβαια από την επικίνδυνη περιοχή των τσουκνίδων που κατά λάθος πριν είχαμε πέσει).Ήταν μια από τις πρώτες συμβουλές που έμαθα βγαίνοντας πια να παίξω έξω από το σπίτι μου (η άλλη ήταν να μην παίρνω καραμέλες από αγνώστους) και μπορώ να πω ότι ήταν πάρα πολύ χρήσιμη! Χθες γυρνώντας σπίτι είδα σε μια γωνιά του κήπου πολλές απειλητικές τσουκνίδες και δίπλα ακριβώς να στέκονται σαν "αντίπαλον δέος", οι γενναίες μολόχες. Τώρα πια που δεν είμαι παιδί και δεν με δελεάζει το να παίζω ακίνδυνα στα χόρτα, το έπιασα το ζήτημα φιλοσοφικά: Για κοίτα να δεις, που τελικά τα πάντα εν σοφία εποίησε: Όπου τσουκνίδα και μολόχα...Και συνέχισα το δρόμο μου σίγουρη πια πως όποια" τσουκνίδα" βρεθεί στο δρόμο μου πάντα θα υπάρχει μια "μολόχα" να με γιατρέψει όπως παλιά!
Τότε που ήμασταν παιδιά και παίζαμε ελεύθερα στους αγρούς, θυμάμαι πόσα τσιμπήματα είχαμε φάει από κείνο το χορταράκι που το ονομάζουμε τσουκνίδα.Μα τι φαγούρα ήταν αυτή που μας έπιανε!!! Δίπλα ακριβώς όμως από τις τσουκνίδες βρίσκαμε το αντίδοτο για τον κνησμό κοινώς για τη φαγούρα. Μας τσιμπούσε η τσουκνίδα; Αρπάζαμε γρήγορα μερικές μολόχες και τις τρίβαμε στο πονεμένο σημείο. Ο ερεθισμός μετά από λίγο περνούσε και συνεχίζαμε τις τούμπες στα χόρτα (λίγο μακρύτερα βέβαια από την επικίνδυνη περιοχή των τσουκνίδων που κατά λάθος πριν είχαμε πέσει).Ήταν μια από τις πρώτες συμβουλές που έμαθα βγαίνοντας πια να παίξω έξω από το σπίτι μου (η άλλη ήταν να μην παίρνω καραμέλες από αγνώστους) και μπορώ να πω ότι ήταν πάρα πολύ χρήσιμη! Χθες γυρνώντας σπίτι είδα σε μια γωνιά του κήπου πολλές απειλητικές τσουκνίδες και δίπλα ακριβώς να στέκονται σαν "αντίπαλον δέος", οι γενναίες μολόχες. Τώρα πια που δεν είμαι παιδί και δεν με δελεάζει το να παίζω ακίνδυνα στα χόρτα, το έπιασα το ζήτημα φιλοσοφικά: Για κοίτα να δεις, που τελικά τα πάντα εν σοφία εποίησε: Όπου τσουκνίδα και μολόχα...Και συνέχισα το δρόμο μου σίγουρη πια πως όποια" τσουκνίδα" βρεθεί στο δρόμο μου πάντα θα υπάρχει μια "μολόχα" να με γιατρέψει όπως παλιά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου