Α' Μαnos!!!

Ε, καλά δε θα γράψω και κάτι πρωτότυπο τώρα! Αλλά στο Blog μου δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στον Μάνο. Όλοι μας άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο ακούν τη μουσική του. Άλλοι έχουν σιγοτραγουδήσει απλά το "τράβα μπρος", άλλοι έχουν "τραβήξει" λίγο παραπέρα με την " Αθανασία"κι άλλοι  τη βρίσκουν με το"Κέλομαί  σε Γογγύλα"! Γενικά όμως πιστεύω πως όπως και να'χει δεν υπάρχει κάποιος Έλληνας που να μην έχει πει έστω ένα του τραγούδι. Έντάξει, δεν παίρνω όρκο για τις ηλικίες άνω των ογδόντα και κάτω των πέντε!
Αν τώρα κάποιος ανήκει σ 'όλο το υπόλοιπο ηλικιακό φάσμα και δεν..., ε καλά να πάθει!!! Εδώ λοιπόν έρχομαι εγώ για να σας πω τα εξής:Ακούγοντάς Χατζηδάκι, τις περισσότερες φορές μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο από τη συγκίνηση! Αν τυχαίνει να οδηγώ και να ακούω κάποιο τραγούδι του, τα μάτια μου αναζητούν αμέσως κάτι όμορφο, κάτι που να συνάδει με τη γαλήνη της στιγμής. Θα τολμήσω μια σύγκριση: Έχετε τύχει σε συναυλία κλασσικής μουσικής; Έχετε δει πως επηρεάζονται οι θεατές; Πως αλλάζει η διάθεσή τους στο Adagio ή στο Alegro; 'Ετσι κάνω κι εγώ με τον Χ"δάκι! Μόνο που για μένα δεν μετρά η μελαγχολική ή η εύθυμη διάθεση της μουσικής, ούτε η δυσκολία και η πολυπλοκότητα του μουσικού κομματιού.Μετρά μόνο το ευφυώς αρμονικό πάντρεμα ενός μαντολίνου με τα υπόλοιπα μουσικά όργανα και η φευγαλέα παρουσία μιας λατέρνας. Μετρά το αναπάντεχο της μελωδίας, εκεί που νομίζεις ότι θα πάει στρωτά, σε ξαφνιάζει και στο γυρίζει αλλιώς σε κάτι ακόμα πιο εύηχο και συναρπαστικό. Καταφέρνει επίσης ο Μάνος να ταξιδεύει το μυαλό μου στις μεγαλειώδεις παραστάσεις του θέατρου της Επιδαύρου και του Θεάτρου  Τέχνης, στις συγκλονιστικές ερμηνείες  του Χορν , της Λαμπέτη,  της Μελίνας, στη Χρυσή εποχή του Ελληνικού Κινηματογράφου... Γενικά ρε παιδί μου εκείνη τη στιγμή νιώθω πλήρης πολιτισμού κι εθνικής υπερηφάνειας συν τοις άλλοις!!!